Ο ΚΑΤΣΑΝΤΩΝΗΣ ΚΛΕΦΤΙΚΟΝ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟΝ Ή ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

Περιγραφή

Αυτού που πας μαύρο πουλί, μαύρο μου χελιδόνι,
να χαιρετάς την κλεφτουριά κι’ αυτόν τον Κατσαντώνη.
Πε του να κάνη φρόνιμα, κι’ όλο ταπεινωμένα,
δεν ειν’ ο περσινός καιρός να κάνη όπως θέλει,
φέτος το πήρε γκέντσιαγας, το πήρε ο Βελή Γκέκας,
ζητάει κεφάλια κλέφτικα, κεφάλια ξακουσμένα.
Κι’ ο Κατσαντώνης τό μαθε, και το σπαθί του ζώνει,
και παίρνει δίπλα τα βουνά, δίπλα τα κορφοβούνια,
χαμπέρι στέλνει ‘ς την Τουρκιά, ‘ς αυτόν το Βελή Γκέκα.
«Όπου θα τά βρη τα παιδιά, ας τά βρη κι’ ας τα πάρη!» (Ν. Γ. ΠΟΛΙΤΟΥ, Τα δημοτικά τραγούδια)

-Νερόν, νερόν, ολίγον νερόν, είπεν ο Κατσαντώνης.
-Νερό χαλεύεις, χαϊδούτη; τώρα να σε ποτίσω, ωρέ, νερό της λίμνης, απεκρίθη ο μυστηριώδης ανήρ.
Ο Κατσαντώνης ήγειρε την κεφαλήν, αναγνωρίσας την φωνήν του Αλή-Πασά.
-Σύ είσαι τύραννε, εκραύγασε, τί θέλεις εδώ; ήλθες να χόρτασης από το αίμα μου, χόρτασε, άπιστε.
-Τώρα λέπεις, ωρέ.
-Κάμε ό,τι θα κάμης, να με στείλεις μίαν ώραν αρχύτερα καθαρώτερον ενώπιον του Θεού.
-Ποιο Θεό, ώρε; που ειν’ αυτό το Θεό; ας κατέβη, ωρέ, να το δω.
-Δεν είσαι άξιος να τον ιδής….