Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΖΟΡΜΠΑ

Περιγραφή

Αίγινα, Αύγουστος του 1941. Γερμανική κατοχή και αγώνας για την επιβίωση. Στο σπίτι του Καζαντζάκη καταφτάνει ο Ζορμπάς, για να του προτείνει να επαναλειτουργήσουν το λιγνιτωρυχείο της Μάνης και να αναβιώσουν τις παλιές καλές μέρες. Την ίδια εποχή, τον ερημίτη της Αίγινας επισκέπτονται η Γαλάτεια, η πρώην γυναίκα του, ο Άγγελος Σικελιανός, ο Κώστας Βάρναλης, η Μελίνα Μερκούρη και μερικά άλλα πρόσωπα: ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Νίκος Καββαδίας, ο Παντελής Πρεβελάκης. Την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου ο Νίκος (έχει αρχίσει να γράφει το βιβλίο «Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά») και η Ελένη Καζαντζάκη παραθέτουν στους καλεσμένους τους δείπνο. Κι ενώ ο Ζορμπάς παίζει το μπουζούκι του, οι συνδαιτυμόνες επιδίδονται σε ενδιαφέρουσες συζητήσεις περί έρωτος, ελευθερίας, δημοκρατίας, ποίησης και άλλων τινών. Έχουν προηγηθεί βομβαρδισμοί από αεροπλάνα, η είσοδος στη θάλασσα ενός ποιητή καβάλα σε μουλάρι, το ναυάγιο ενός πλοιαρίου με πεπόνια, δύο ταυρομαχίες, μια απόπειρα ανάστασης νεκρού, ενώ ακολουθεί το θαύμα του πολλαπλασιασμού ψωμιού και ψαριών. Ένα μήνα αργότερα, το Σεπτέμβριο, ο Ζορμπάς πεθαίνει στα Σκόπια στην αγκαλιά της Λιούμπα, της Γιουγκοσλάβας συντρόφου του, με τον καημό πως δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει τα όνειρά του. Στο «Θάνατο του Ζορμπά» παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες της ζωής, καθώς και τις στιγμές του θανάτου, του θρυλικού ήρωα που έγινε διάσημος χάρη στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο. Ο Ζορμπάς δεν είναι πλέον αυτό που γνωρίζουμε, λεβέντης, γλεντζές, ανυπόταχτος. Αλλά ένας γερασμένος άνθρωπος που συχνά προκαλεί συμπόνια ο Φίλιππος Φιλίππου τον περιγράφει με συμπάθεια, τρυφερότητα, μα και σαρκασμό.