Η ΔΟΞΑ ΤΟΥ 1940

Περιγραφή

Η γενιά η δική μου πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους του ’12-13. Μεγαλώσαμε την Ελλάδα, ανεμίσαμε τις σημαίες της, δοξασμένες και νικηφόρες! Είχαμε βάλει όμως ένα ερωτηματικό: Τί θα έκανε η νέα γενιά μετά από μας; Πώς θα μεταχειριζότανε το έργο που θα κληρονομούσε; Τί θα την έκαναν την Ελλάδα, μιας και είχε αναπτυχθεί μία τάση υλιστικού ηδονισμού, μια διανοητικότητα διεθνιστική και κοσμοπολίτικη; Ευτυχώς, είχαμε γελαστεί. Είχαμε υποτιμήσει κάπως τη δύναμη και τη ζωντανότητα των ελληνικών παραδόσεων.
Στα βουνά και στα πέλαγα, βλέπουμε το 1940, ποια γενιά άφθαστων ηρώων μάς διαδέχθηκε. Η εμφάνισή της, στη σκηνή της Ελληνικής Ιστορίας, είχε κάτι το ασύγκριτο. Δεν ήταν νεότητα ανθρώπων αυτή. Ήταν νιάτα ημιθέων. Πήραν τον πυρσό από τα χέρια μας με την ακράτητη ορμή της θύελλας. Τα έργα τους μας δείχνουν, όχι ότι έμειναν απλώς αδιάφθοροι, αλλά ότι μέσα στην ψυχή τους υπήρχε κάτι άπειρα πιο δυναμικό και πιο έντονο από τη δική μας ορμή. Η Ελλάδα μιλεί στην ψυχή τους, τραγουδεί το προαιώνιο τραγούδι της, που είναι γεμάτο θεϊκό φως. Τα ερωτηματικά μας τα έσβησαν με τη λάμψη των πράξεών τους. Η πατρίδα πέρασε στα χέρια τους με το γαλήνιο ύφος της απόλυτης εμπιστοσύνης. Ας ομολογήσουμε πώς μας γέλασαν μερικά φαινόμενα. Κι ας τους βγάλουμε το καπέλο με σεβασμό – με θαυμασμό. Είναι άξια παιδιά της αιώνιας Ελλάδας.