ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ: ΠΟΙΗΤΗΣ

Περιγραφή

Στο σύντομο προλογικό σημείωμά του στο βιβλίο “Το πιο τίμιο – την μορφή του, Πρόσωπα της ποίησης, 118 πορτρέτα (2006)”, ο Γιάννης Ψυχοπαίδης έγραφε: “Τα πορτρέτα αυτά γεννήθηκαν στη διάρκεια των πολλών τελευταίων χρόνων, χωρίς ακολουθία και ειρμό, ανάμεσα σε διαβάσματα και ξαναδιαβάσματα ποιημάτων και στίχων, σε στιγμές περισυλλογής ή εξωστρέφειας, χαλάρωσης ή αναταραχής, έντασης, νοσταλγίας ή ρεμβασμού. Και πάντα σαν αντίδωρο, μια κρυφή ανταπόδοση στους εικονιζόμενους και στα ζωντανά, βαθιά αυθεντικά αισθήματα που μας χαρίζει το τόσο διαφορετικό ποιητικό τους σύμπαν”.
Οι Έλληνες και ξένοι ποιητές που είχαν απασχολήσει τον Ψυχοπαίδη σ’ εκείνο το βιβλίο (ανάμεσά τους και ο Κ. Π. Καβάφης) αποτελούσαν μια φυσιολογική, θα έλεγα, συνέχεια του εικαστικού διαλόγου του με την Ποίηση γενικότερα. Είχαν προηγηθεί το Duente του Federico Garcia Lorca και τρία λευκώματα πάνω στο έργο του Γιώργου Σεφέρη. Τώρα ο Ψυχοπαίδης επανέρχεται με μια σειρά προσωπογραφιών του Αλεξανδρινού. Το απόσπασμα που παρέθεσα στην αρχή λαμπρά ταιριάζει και στη σημερινή περίπτωση του Καβάφη, αν μετατρέψουμε τον πληθυντικό αριθμό του προλογικού σημειώματος σε ενικό: “Και πάντα σαν αντίδωρο, μια κρυφή ανταπόδοση στον εικονιζόμενο και στα ζωντανά, βαθιά αυθεντικά αισθήματα που μας χαρίζει το τόσο διαφορετικό ποιητικό του σύμπαν”. […]