ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ: ΘΟΥΚΥΔΙΔΟΥ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ

Περιγραφή

Είναι το δεύτερο και τελευταίο, φαντάζομαι, βιβλίο της σειράς που λογάριαζα να βγάλω. Το πρώτο μου το εξέδωσα το 1982, με τίτλο: Συντροφιά με τον Ξενοφώντα στη Λεγεώνα των Ξένων, και το σημερινό το ονόμασα: Ξαναδιαβάζοντας το Θουκυδίδη . . . Σ’ αυτή την επιλογή δε με οδήγησε η ιδιότητα του κλασικού φιλολόγου και οι φιλολογικές σπουδές που έκαμα στη Φ. Σ. του Αθήνησι ΕΚΠ, σε κάποια μακρινή εποχή (1946 – 1953, μεσολάβησε και ο Εμφύλιος πόλεμος και μάκρυναν οι σπουδές μου) ούτε η φιλοδοξία να μετρηθώ με δόκιμους και σεβαστούς κατά τα άλλα κλασικούς φιλόλογους, ζωντανούς ή απόντες, για πολλούς από τους οποίους τρέφω μεγάλη εκτίμηση. Όλα αυτά τα χρόνια που βρέθηκα στην εκπαιδευτική δραστηριότητα (42 συναπτά χρόνια από το 1953 ως το 1995) μέσα από την ειδικότητα που είχα (σάμπως έχουν τελικά και κάποια ειδικότητα οι φιλόλογοι στην εκπαίδευση, καθώς καλούνται να διδάξουν πάρα πολλά αντικείμενα; Θυμάμαι ότι κάποια εποχή κλήθηκα να διδάξω μέχρι και Βιολογία σε ένα δημόσιο σχολείο. Και ευτυχώς δε μου ήταν ξένη η Διαλεκτική της φύσης του Ένγκελς, που μου έδωσε τη δυνατότητα να ξεμπλέξω αξιοπρεπώς με το αντικείμενο που υποχρεώθηκα κάποια φεγγάρια να διδάξω), λειτούργησα πιο πολύ ως παιδαγωγός – έτσι για μένα το πρόβλημα ήταν: «Τι και γιατί» καλούμαι να διδάξω ή «γιατί να αποφύγω κάτι» – και λιγότερο ως φιλόλογος. Και αυτό το κουσούρι είναι που μου έμεινε.